Μεσογειακός, φυλλοβόλος θάμνος ύψους ως 5 μέτρα. Τον Ιούνιο αναπτύσσει λευκά αρωματικά άνθη. Ο φλοιός του παράγει μια ρητίνη, την βενζοῒνη. Το όνομα «αγριοκυδωνιά» οφείλεται στην ομοιότητα της υφής των φύλλων των δυο φυτών. Στην αρχαία Αραβία, γινόταν καύση της ρητίνης για να διώχνουν από τα δέντρα τα «φτερωτά φίδια», που πιθανότατα ήταν ακρίδες. Οι αρχαίοι Κύπριοι χρησιμοποιούσαν τις ναρκωτικές ιδιότητες των σπερμάτων του φυτού για να αλιεύουν ευκολότερα τα ψάρια. Σύμφωνα με τη μυθολογία, ο αστύρακας κατάγεται από την Κρήτη και πρωτοφυτεύτηκε στην ηπειρωτική Ελλάδα, στον Αλίαρτο, όταν εκεί κατέφυγε ο κρητικός ήρωας Ραδάμανθυς για να αποφύγει τη ζήλια του αδελφού του, βασιλιά Μίνωα.
Ο Ιπποκράτης το χρησιμοποίησε κυρίως:
Ο Ιπποκράτης χρησιμοποίησε τη ρητίνη σε ποικίλες γυναικολογικές παθήσεις.
Παραδοσιακές Φαρμακευτικές Χρήσεις
Η ρητίνη χρησιμοποιείται ως ευστόμαχο, αποχρεμπτικό και για άλλα αναπνευστικά προβλήματα, ως στυπτικό, αντισηπτικό και ως μαλακτικό σε δερματικές παθήσεις. Τα νωπά φύλλα τρώγονται ως αντίδοτο σε τσίμπημα φιδιού και στο δηλητήριο του σκορπιού.
Άλλες Χρήσεις
Η βενζοΐνη χρησιμοποιείται από την αρχαιότητα σε αρώματα και σε θυμιάματα στους χριστιανικούς ναούς και στις αραβικές χώρες. Σήμερα χρησιμοποιείται και στη βιομηχανία ποτών, τροφίμων, καλλυντικών και αρωματικών κεριών.
