Μεσογειακό, πολυετές, ποώδες φυτό που μοιάζει με σέλινο. Δε συναντάται ποτέ μόνο του, αφού τα πολυάριθμα μελανά σπέρματά του σχηματίζουν μεγάλους πληθυσμούς.
Ο Ιπποκράτης το χρησιμοποίησε κυρίως:
Ο Ιπποκράτης το χρησιμοποίησε: σε πρήξιμο της μήτρας κατά ή μετά τον τοκετό και γενικά για γυναικολογικές παθήσεις για την επαναφορά της γαλουχίας κατά της στειρότητας
Παραδοσιακές Φαρμακευτικές Χρήσεις
Πλήθος φαρμακευτικών ιδιοτήτων έχουν αποδοθεί στο φυτό στην αρχαιότητα από τους Έλληνες και τους Ρωμαίους. Τα φύλλα χρησιμοποιούνται ως αντισπασμωδικά, οι καρποί ως στομαχικά και αντιασθματικά. Ο χυμός της ρίζας χρησιμοποιείται για τις αρωματικές, ορεξιογόνες, διουρητικές και καθαρτικές ιδιότητές του. Χρησιμοποιείται και ως αναλγητικό και αντιοιδηματικό.
Άλλες Χρήσεις
Σχεδόν όλα τα μέρη (φύλλα, καρποί και ρίζες) του S. olusatrum έχουν χρησιμοποιηθεί ως λαχανικά ή αρτύματα λόγω της χαρακτηριστικής αρωματικής τους γεύσης. Τον Μεσαίωνα η μαζική του χρήση αντικαταστάθηκε από το σέλινο (Apium graveolens). Ωστόσο εξακολουθούμε να χρησιμοποιούμε τα φύλλα και τις νεαρές ταξιανθίες του στα ψαρικά και στο ρύζι, ενώ τα ξερά του σπέρματα τα αξιοποιούμε ως άρτυμα.
