Ανατολικομεσογειακός, χνουδωτός, αρωματικός και μελισσοκομικός θάμνος. Πάνω στα κλαδιά εμφανίζονται «μήλα» δηλ. σφαιρικοί σχηματισμοί που στην πραγματικότητα είναι κηκίδια δηλ. χώροι γέννησης εντόμων. Έτσι προέκυψε το επίθετο του είδους. Τα άνθη του έχουν μεγάλους κάλυκες, από όπου προέρχεται το όνομα του υποείδους. Στην Ελλάδα το συναντάμε σε λίγες ξηρές και θερμές περιοχές της Νότιας Ελλάδας και θεωρείται φυτό περιορισμένης εξάπλωσης. Το λατινικό όνομα του γένους προέρχεται από το ρήμα salvare = σώζω. Καλλιεργείται ως καλλωπιστικό φυτό σε μεσογειακούς κήπους, αλλά σπάνια στην Ελλάδα.
Ο Ιπποκράτης το χρησιμοποίησε κυρίως:
Ο Ιπποκράτης θεωρεί τον ελελίσφακον θερμό και στυφό και τον χρησιμοποιεί: σε πνευμονικά νοσήματα σε ποικίλες γυναικολογικές παθήσεις και με διάφορους τρόπους για τη διάρροια και τις πληγές για την υστερία
Παραδοσιακές Φαρμακευτικές Χρήσεις
Χρησιμοποιείται ως τονωτικό, για γαστρεντερολογικά, αναπνευστικά και δερματικά προβλήματα. ΠΡΟΣΟΧΗ! ΟΧΙ ΣΥΧΝΗ ΧΡΗΣΗ ΑΠΟ ΥΠΕΡΤΑΣΙΚΟΥΣ, ΕΓΚΥΟΥΣ ΚΑΙ ΕΠΙΛΗΠΤΙΚΟΥΣ
Άλλες Χρήσεις
Χρησιμοποιείται ως καρύκευμα και συντηρητικό κρεάτων και ψαριών. Αρωματίζει το ελαιόλαδο και το ξύδι. Χρησιμοποιείται ως εντομοαπωθητικό και κατά των τσιμπημάτων. Τα «μήλα» γίνονται γλυκό κουταλιού, ενώ λέγεται πως ωμά σταματούν τη δίψα.
