«Σάμψυχον» (το), κατά Διοσκουρίδη Ημιξυλώδες, πολυετές φυτό, με ύψος 20-60 εκατοστά. Κατάγεται από τη Βόρεια Αφρική και Νοτιοδυτική Ασία. Kαλλιεργείται από την αρχαιότητα στην Ελλάδα, χάρη στην έντονη και ευχάριστη οσμή των μικρών χνουδωτών του φύλλων.
Ο Ιπποκράτης το χρησιμοποίησε κυρίως:
Ο Ιπποκράτης το χρησιμοποίησε ως υπακτικό καθαρτικό κατά της υστερικής δύσπνοιας
Παραδοσιακές Φαρμακευτικές Χρήσεις
Τα υπέργεια τμήματα του φυτού παραδοσιακά χρησιμοποιούνται ως αφέψημα αντιασθματικό, σε διαταραχές του πεπτικού, νευρικού και καρδιαγγειακού συστήματος συστήματος, για βελτίωση της όρεξης και καταπολέμηση της αϋπνίας. Επίσης γίνεται τοπική εφαρμογή σε περιπτώσεις μυϊκών πόνων, διαστρεμμάτων, μωλώπων, πονόδοντων. Ανάλογη χρήση έχει και το αιθέριο έλαιο.
Άλλες Χρήσεις
Τριμμένη, φρέσκια ή ξερή, χρησιμοποιείται ως άρτυμα στη μαγειρική. Αρωματίζει και το ελαιόλαδο. Τα αρωματικά σπέρματά της χρησιμοποιούνται για να δίνουν γεύση κι άρωμα σε γλυκά και ποτά, κυρίως στην Γαλλία. Επίσης χρησιμοποιείται και στη συντήρηση αλλαντικών λόγω των αντιβακτηριδιακών ιδιοτήτων που διαθέτει. Το έλαιο και η ελαιορητίνη της χρησιμοποιούνται ως συστατικά αρωμάτων, σε σαπούνια, απορρυπαντικά, καλλυντικά και ως αρωματικά τροφίμων.
