Φυλλοβόλο δέντρο ύψους ως 9 μέτρα, με καταγωγή από τη Νοτιοδυτική Ασία. Ο Ιπποκράτης ονομάζει τον καρπό του «Μέσπιλον» (το). Σήμερα ονομάζεται μέσπιλο ή μούσμουλο. Το φυτό καλλιεργείται σε κήπους ως οπωροφόρο δέντρο. Υπολογίζεται ότι στην Ελλάδα η καλλιέργεια της μεσπιλιάς ξεκίνησε το 700 π.Χ., ενώ στη Ρώμη το 200 π.Χ.
Ο Ιπποκράτης το χρησιμοποίησε κυρίως:
Ο Ιπποκράτης θεωρεί τα μέσπιλα στυπτικά και στυφά και τα χρησιμοποιεί σε ασθενείς με ζεστό υπογάστριο
Παραδοσιακές Φαρμακευτικές Χρήσεις
Ο πολτός των περικαρπίων και τα φύλλα χρησιμοποιούνται για προβλήματα του γαστρεντερικού και ουροποιητικού συστήματος. Χρησιμοποιούνται και ως αντιπυρετικά, αιμοποιητικά, αντιλοιμώδη και αντιφλεγμονώδη. Τα σπέρματα κατά την κονιοποίηση ή το βρασμό απελευθερώνουν το τοξικό υδροκυανικό οξύ και δεν πρέπει να καταναλώνονται.
Άλλες Χρήσεις
Οι καρποί της μεσπιλιάς τρώγονται ως φρούτο όταν υπερωριμάσουν, διαφορετικά είναι στυφοί· οι καρποί αφού συλλεχθούν αφήνονται για μερικές βδομάδες σε στρώμα από άχυρο και μετατρέπονται σε κρεμώδεις, πολύ αρωματικούς και γλυκούς. Από αυτούς γίνεται παρασκευή μαρμελάδων και κομποτστών, αφού αφαιρεθούν τα κουκούτσια τους. Με καρπούς σε νερό, μέσω ζύμωσης, παίρνουμε κρασί, αλλά και ξύδι.
