,

Ficus carica L.

Φίκος ο καρικός

, , , ,

Φυλλοβόλο δέντρο ή θάμνος με γαλακτώδη χυμό, παλαμοειδή φύλλα, περίεργα άνθη και καρπό κοινοκάρπιο (το σύκο). Στην Ελλάδα καλλιεργείται και αυτοφύεται ακόμη και πάνω σε τοίχους. Οι αγριοσυκιές δεν έχουν εδώδιμους καρπούς. Οι Αθηναίοι έτρωγαν τα ξερά σύκα για πρωινό και ως τροφή κατά τη διάρκεια στρατιωτικών εκστρατειών. Παρουσιάστηκε γρήγορα έλλειψη και απαγορεύτκε η εξαγωγή τους. Όσοι έκαναν παράνομη εξαγωγή τιμωρούνταν και οι καταδότες τους ονομάζονταν «συκοφάντες».

Ο Ιπποκράτης το χρησιμοποίησε κυρίως:

Ο Ιπποκράτης θεωρούσε τις «ισχάδες» (τα σύκα) ως ευκοίλια και θερμαντικά. Χρησιμοποιούσε τη συκή, τις «ισχάδες», τις «λευκές ισχάδες», τον «όλυνθον» (αγριόσυκο) και τον «ερινέα» ή «ερινεόν» ή το «ερινεόν» (αγριοσυκιά): για καθαρισμό και επούλωση διαφόρων τραυμάτων, οιδημάτων και φλεγμονών σε ποικίλες γυναικολογικές παθήσεις.

Παραδοσιακές Φαρμακευτικές Χρήσεις

Οι ρίζες, τα φύλλα και οι καρποί χρησιμοποιούνται σε προβλήματα του ουροποιητικού συστήματος και του ήπατος, ως αιμοστατικό, αντιπυρετικό, αντιφλεγμονώδες, αποχρεμπτικό, ανθελμινθικό, καθαρτικό, τονωτικό, για καθαρισμούς τραυμάτων και φλεγμονών και σε διάφορα δερματικά προβλήματα.

Άλλες Χρήσεις

Τα σύκα, νωπά και ξερά έχουν μεγάλη θρεπτική αξία. Χρησιμοποιούνται στη βιομηχανία τροφίμων, στην κοσμετολογία και στην οινοπνευματοποιία. Τα σπέρματα χρησιμοποιούνται ως βρώσιμο λάδι και λιπαντικό.