ΓΕΝΙΚΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ Πολυετές, ποώδες, έρπον φυτό της Μεσογείου και της ΝΔ Ασίας. Έχει ως χαρακτηριστικό την αυτόματη εκτίναξη υγρού (οπού) από τους ώριμους καρπούς του (μαζί με τα σπέρματά τους), όταν κάποιος αγγίξει τους ποδίσκους τους (τα κοτσάνια τους) ή τους ίδιους. Το συναντάμε συνήθως σε διαταραγμένους βιότοπους. Ο Θεόφραστος (372/1 – 287/6 π.Χ.) θαυμάζει την δραστικότητα χαπιών 200 ετών και θεωρεί τους εμετούς χαρακτηριστικό της δύναμης του οπού.
Ο Ιπποκράτης το χρησιμοποίησε κυρίως:
Ο Ιπποκράτης χρησιμοποίησε την κοπανισμένη ρίζα του: για θεραπεία ίκτερου και τον ξεραμένο οπό του (το «Ελατήριον»): για τον καθαρμό τραυμάτων, κατά της νυκταλωπίας (της ανικανότητας να βλέπουμε σε χαμηλό φωτισμό) στην κυνάγχη ως καθαρτικό σε γυναικολογικές παθήσεις
Παραδοσιακές Φαρμακευτικές Χρήσεις
Από την αρχαιότητα και μέχρι να εισαχθούν τα ήπια υπακτικά από τους Άραβες, χρησιμοποιείτο ως καθαρτικό. Στην παραδοσιακή θεραπευτική ο οπός έχει χρησιμοποιηθεί επίσης ως μαλακτικό, αιμοστατικό, αναλγητικό κ.ά.
Άλλες Χρήσεις
Για βάψιμο ρούχων με λευκό χρώμα (π.χ. στην Κρήτη). ΣΟΒΑΡΕΣ ΠΑΡΕΝΕΡΓΕΙΕΣ! Ευκοιλιότητα και εμετοί λόγω τοξικότητας
