Η λεμονιά ανήκει στα ξινά ή εσπεριδοειδή. Παρότι Εσπερία (ήτοι η Δύση), τα εσπεριδοειδή δεν κατάγονται από τη Δύση. Η λεμονιά πιθανώς κατάγεται από τις υποτροπικές περιοχές της ΝΑ Ασίας. Είναι δένδρο βραχύσωμο, με αγκάθια, γεμάτο αδένες με εύοσμα αιθέρια έλαια και με αρκετές καλλιεργητικές ποικιλίες. Το κλίμα είναι ο καθοριστικός παράγοντας της καλλιέργειάς της (θερμοκρασιακό εύρος: 0ο – 40ο C). Είναι το πιο ευπαθές από τα εσπεριδοειδή στο κρύο. Όμορφο, καλλωπιστικό δένδρο, φτάνει να μην είναι εκτεθειμένη στο βοριά.
Παραδοσιακές Φαρμακευτικές Χρήσεις
Ο χυμός των λεμονιών χρησιμοποιείται ως χωνευτικός, αντιλοιμώδης, διουρητικός, χρήσιμος για το γαστρεντερικό σύστημα. Είναι αντιτοξικός και αντιοξειδωτικός.
Άλλες Χρήσεις
Ο χυμός των λεμονιών είναι κοινό άρτυμα. Πίνεται όμως και νωπός, κονσερβοποιημένος ή ως σιρόπι. Η λεμονιά δίνει: liqueurs, ανθόνερο, γλυκά κουταλιού, μαρμελάδες, αποξηραμένα φρούτα. Συμμετέχει στην παρασκευή άλλων προϊόντων διατροφής. Τα αιθέρια έλαιά της χρησιμοποιούνται αυτούσια, αλλά και σε κολόνιες, αρώματα, σαπούνια.
Ιστορικά Στοιχεία
Στην Ελλάδα η λεμονιά έγινε γνωστή, πιθανώς, στην εποχή του Διοσκουρίδη (1ος αιώνας μ.Χ.). Γρήγορα έγινε γνωστή η ευπάθειά της στις χαμηλές θερμοκρασίες. Ως εκ τούτου, σε πολλά ελληνικά νησιά, οι λεμονιές καλλιεργούνται σε περιτοιχισμένους κήπους ή κήπους φραγμένους με καλάμια ή κυπαρίσσια.
