Πολυετές, ποώδες φυτό, σχεδόν χωρίς βλαστό. Από την παχιά ρίζα του εκπτύσσεται ρόδακας με φύλλα. Από τον Απρίλιο ως τον Ιούνιο στο κέντρο του βγαίνουν ένα ή περισσότερα ροζ ή σπανίως μωβ ή υπόλευκα ή πορφυρά αγκαθάκια, που είναι η ταξιανθία του. Το γένος Centaurea στην Ελλάδα είναι το πλουσιότερο σε είδη και σε είδη περιορισμένης εξάπλωσης. Είναι το δεύτερο γένος σε αριθμό ενδημικών φυτών. Το αλιβάρβαρο είναι ενδημικό (δηλαδή μόνο εκεί φυτρώνει άγριο) στην Στερεά Ελλάδα, στην Πελοπόννησο, στις Kυκλάδες και στα νησιά του Δυτικού και Ανατολικού Αιγαίου. Θεωρείται φυτό περιορισμένης εξάπλωσης στην Ελλάδα. Το συναντάμε σε ποικιλία βιοτόπων, π.χ. βραχώδεις και πετρώδεις θέσεις σε φρυγανότοπους και υποβαθμισμένους θαμνότοπους, παράκτια βράχια, ελαιώνες, ακαλλιέργητους αγρούς, σε ασβεστολιθικές και σχιστολιθικές περιοχές. Σε υψόμετρο από την επιφάνεια της θάλασσας ως τα 2100 μέτρα.
Παραδοσιακές Φαρμακευτικές Χρήσεις
Στην παραδοσιακή θεραπευτική, το αλιβάρβαρο θεωρείται διεγερτικό της όρεξης, τονωτικό και διουρητικό. Επίσης για οφθαλμολογικά προβλήματα χρησιμοποιούνται βρασμένα φύλλα του ως κατάπλασμα.
Άλλες Χρήσεις
Τα φύλλα του μαζεύονται πριν ανθίσει το φυτό. Βράζονται, όπως όλα τα άγρια χόρτα, και τρώγονται ως σαλάτα.
Ιστορικά Στοιχεία
Οι Κενταύριες πήραν το όνομά τους από τον Κένταυρο Χείρωνα της ελληνικής μυθολογίας, που εκτός από μισός άλογο – μισός άνθρωπος, ήταν και εξαιρετικός ιατρός, έχοντας γνώση της χρήσης των βοτάνων.
