Ανατολικομεσογειακό, βραδυαυξές, μεγάλο και αειθαλές δένδρο. Η παρουσία της χαρακτηρίζει το πιο έντονα ξηρό και θερμό μεσογειακό κλίμα. Ο καρπός της (χαρούπι ή ξυλοκέρατο) είναι σαν μεγάλο φασόλι και μοιάζει με κέρατο.
Παραδοσιακές Φαρμακευτικές Χρήσεις
Το χαρουπάλευρο που προκύπτει από τους καρπούς της χρησιμοποιείται για τους βρεφικούς κοιλόπονους. ΧΡΗΣΕΙΣ Με επεξεργασία των χαρουπιών φτιάχνεται χαρουπόμελο, που αξιοποιείται σε γλυκίσματα. Από το χαρουπάλευρο δημιουργούνται υποκατάστατα σοκολάτας κι άλλα γλυκίσματα, αρτοσκευάσματα κ.ά. Ο φλοιός και τα φύλλα της χαρουπιάς χρησιμεύουν στην βυρσοδεψία και βαφική. Τα χαρούπια συμμετέχουν στη σύνθεση των φωτογραφικών films, των επιφανειών όπου εμφανίζονται οι ακτινογραφίες, καθώς και των CDs. Το ξύλο της χαρουπιάς αξιοποιείται ως καύσιμη ύλη, στην επιπλοποιία, στην ξυλογλυπτική και αλλού.
Ιστορικά Στοιχεία
Το χαρούπι έχει σπέρματα (κεράτια ή καράτια), που όταν είναι ξερά έχουν σχεδόν το ίδιο βάρος όλα (περίπου 0,200 γραμμάρια). Έτσι τα χρησιμοποιούσαν σαν σταθμά για να ζυγίζουν μπαχαρικά, πολύτιμα μέταλλα, πολύτιμους λίθους. Από εκεί πήρε το όνομά του το σημερινό καράτι. Τα χαρούπια περιέχουν σάκχαρα με μεγάλη θρεπτική αξία. Με αυτά τρεφόταν στην έρημο ο άσωτος υιός της Καινής Διαθήκης. Στα ευρωπαϊκά κράτη την ονομάζουν και ψωμί του Αγίου Ιωάννη, γιατί θεωρούν πως ο Ιωάννης ο Βαπτιστής επίσης τρεφόταν με χαρούπια. Χαρούπια τρώνε κάθε πρωί οι μουσουλμάνοι της Μέσης Ανατολής τις περιόδους των νηστειών τους. Από το χαρουπάλευρο τρέφονταν πολλοί άνθρωποι κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα.
