Νοτιοδυτικοασιατικό, μικρό, φυλλοβόλο δένδρο ή θάμνος, με κόκκινα άνθη και καρπό σωροκάρπιο από πολυάριθμα καρπίδια σαν κόκκινες χυμώδεις ελίτσες. Καλλιεργείται και ως καλλωπιστικό φυτό σε κήπους. Γνωστό στην Ελλάδα από την προϊστορική εποχή, τόσο με την άγρια, όσο και με την καλλιεργούμενη μορφή του. Σύμβολο τη γονιμότητας και της αγάπης.
Ο Ιπποκράτης το χρησιμοποίησε κυρίως:
Ο Ιπποκράτης το χρησιμοποίησε: ως κομιστικό – δυναμωτικό (τον καρπό) ως διαχωρητικό (τον χυμό) ως αντιεμετικό σε ποικίλες γυναικολογικές παθήσεις σε καθαρισμούς διαφόρων τραυμάτων (το σίδιον – τη φλούδα του καρπού), σε οιδήματα και φλεγμονές τους σε πρόπτωση ορθού (το σίδιον)
Παραδοσιακές Φαρμακευτικές Χρήσεις
Στην παραδοσιακή θεραπευτική χρησιμοποιούνται ο φλοιός, η ρίζα, τα σπέρματα, τα άνθη, ο χυμός. Κατά περίπτωση χρησιμοποιούνται ως ανθελμινθικό, στυπτικό, αντιδιαρροϊκό, αντισηπτικό και ο χυμός του ροδιού ως τονωτικό.
Άλλες Χρήσεις
Τα άνθη και η φλούδα του ροδιού χρησιμοποιούνται στη βυρσοδεψία και στη βαφική. Τα καρπίδια τρώγονται μόνο νωπά, με προσθήκη ζάχαρης ή ποτού. Από το χυμό τους παρασκευάζονται ποτά και σιρόπια. Συμμετέχουν στα κόλλυβα. Αξιοποιούνται στην κοσμετολογία, λόγω της αντιοξειδωτικής, αντιφλεγμονώδους και ενυδατικής δράση τους.
