Μικρό, πολυετές, ποώδες, ορεινό φυτό με κίτρινες μαργαρίτες, που εμφανίζονται από τα τέλη Φεβρουαρίου. Σχηματίζει μεγάλους πληθυσμούς, αφού τα υπόγεια ριζώματά του εξαπλώνονται οριζοντίως. Όπως μαρτυρά το όνομά του, η πιο διάσημη χρήση του είναι για την αντιμετώπιση του βήχα.
Ο Ιπποκράτης το χρησιμοποίησε κυρίως:
Ο Ιπποκράτης χρησιμοποίησε τα φύλλα του: στην παρασκευή αλοιφής για κατάγματα
Παραδοσιακές Φαρμακευτικές Χρήσεις
Τόσο τα άνθη του, όσο και τα φύλλα του χρησιμοποιούνται στην παραδοσιακή θεραπευτική ως αποχρεμπτικό, μαλακτικό, αντιβηχικό, αντικαταρροϊκό και διουρητικό. Μάλιστα στο παρελθόν πολλοί ασθενείς με άσθμα κάπνιζαν τσιγάρα από φύλλα βήχιου. Κάτι αντίστοιχο σύστηνε ο Διοσκουρίδης με τους υποκαπνισμούς. Επειδή έχει αντιφλεγμονώδη δράση, το βηχάκι δρα και κατά των αρθριτικών. Σε αυτήν την περίπτωση μπορούν να εφαρμοστούν εξωτερικώς επιθέματα ανθέων ή φύλλων ή και βάμματα.
Άλλες Χρήσεις
Τα νεαρά του φύλλα τρώγονται ως λαχανικό και είναι πλούσια σε βιταμίνες και μεταλλικά άλατα.
