«Εδώδιμος στρύχνος» κατά Θεόφραστο, «Κηπαίος στρύχνος» κατά Διοσκουρίδη Ποώδες, πολυετές φυτό, με λευκά άνθη και μαύρους καρπούς (από όπου και το επίθετο του είδους). Τα βλαστάρια του είναι εδώδιμα. Το συναντάμε και ως ζιζάνιο σε καλλιέργειες.
Ο Ιπποκράτης το χρησιμοποίησε κυρίως:
Ο Ιπποκράτης το χρησιμοποίησε: ως επίθεμα σε τραύματα κατά συριγγίων κατά των ονειρώξεων σε γυναικολογικές παθήσεις
Παραδοσιακές Φαρμακευτικές Χρήσεις
Χρησιμοποιείται ως αντιοξειδωτικό, αντιφλεγμονώδες, ηπατοπροστατευτικό, αντιασθματικό, διουρητικό, καθαρτικό, τονωτικό, διεγερτικό της όρεξης . ΑΝΤΕΝΔΕΙΞΕΙΣ-ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ Περιέχει αλκαλοειδή κυρίως σολανίνη. Η περιεκτικότητά του σε αλκαλοειδή ποικίλλει (0-2%). Η τοξικότητα εξαρτάται από την συγκέντρωση της σολανίνης, που επηρεάζεται από το κλίμα, τον τύπο του εδάφους, την εποχή και την ωριμότητα των καρπών. Οι πράσινοι άγουροι καρποί θεωρούνται γενικά πιο τοξικοί από τους ώριμους. Είναι πιθανό ότι με το βρασμό του φυτού, τα τοξικά συστατικά να καταστρέφονται, γι’ αυτό και το φυτό είναι βρώσιμο αφού μαγειρευτεί.
Άλλες Χρήσεις
Οι τρυφερές κορυφές του φυτού βράζονται μαζί με άλλα λαχανικά ή και μόνες τους. Οι ώριμοι καρποί συμμετέχουν σε αλμυρά και γλυκά πιάτα.
