Ο Ιπποκράτης το χρησιμοποίησε κυρίως:

Ο Ιπποκράτης χρησιμοποίησε: τα φύλλα για γυναικολογικές παθήσεις

Παραδοσιακές Φαρμακευτικές Χρήσεις

Ο φλοιός του ήταν γνωστός από την αρχαιότητα ως παυσίπονο και αντιπυρετικό. Τα σαλικυλικά αποµονώθηκαν στις αρχές του 19ου αιώνα από το φλοιό της ιτιάς και τους αποδόθηκαν και οι ανωτέρω θεραπευτικές δράσεις. Όμως τα φυσικά σαλικυλικά είναι ερεθιστικά για το στοµάχι. Για το λόγο αυτό παρασκευάζονται ημισυνθετικά παράγωγα, όπως το ακετυλο-σαλικυλικό οξύ. Δρα ως αναλγητικό, αντιπυρετικό, αντιφλεγµονώδες και ήπιο αντιπηκτικό. Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων θεωρεί τον φλοιό διαφόρων ειδών ιτιάς ως: α. Φυτικό φάρμακο καλώς καθιερωμένης χρήσης για την θεραπεία βραχυπρόθεσμα της οσφυαλγίας. β. Παραδοσιακό φυτικό φαρμακευτικό φάρμακο για ανακούφιση από: ήπιο αρθρικό πόνο, πυρετό που σχετίζεται με το κοινό κρυολόγημα και κεφαλαλγία.

Άλλες Χρήσεις

Οι ιτιές χρησιμοποιούνται για την εξυγίανση τελματωδών και ελωδών περιοχών, αφού απορροφούν μεγάλες ποσότητες νερού. Ο φλοιός, πλούσιος σε δεψικές ουσίες, χρησιμοποιείται στη βυρσοδεψία. Το ξύλο χρησιμεύει στην ξυλογλυπτική, στη χαρτοποιία, σε ξυλοκατασκευές, στην κατασκευή ξυλοπολτού και ξυλάνθρακα. Τα κλαδιά αξιοποιούνται στην καλαθοπλεκτική. Χρησιμοποιείται στην κοσμετολογία.