Μεσογειακό -Νοτιοδυτικοασιατικό φυλλοβόλο δεντράκι ή θάμνος. Η λέξη «σουμάκι», αναφέρεται στους καρπούς, είναι αραβικής προέλευσης και σημαίνει «κόκκινο». Το επίθετο του είδους «βυρσοδεψικός» και η αρχαία ονομασία, οφείλονται στην αντίστοιχη χρήση.
Ο Ιπποκράτης το χρησιμοποίησε κυρίως:
Ο Ιπποκράτης το χρησιμοποίησε: ως καθαρτικό ως στυπτικό σε ποικίλες γυναικολογικές παθήσεις
Παραδοσιακές Φαρμακευτικές Χρήσεις
Χρησιμοποιούν τον καρπό και τον φλοιό κατά περίπτωση ως αιμοστατικό, αντιδιαρροικό, αναλγητικό, αντιμικροβιακό, επουλωτικό πληγών, σε οφθαλμικά και ηπατικά προβλήματα, προβλήματα του γαστρεντερικού και ουροποιητικού συστήματος και σε άλλες περιπτώσεις. Ερευνάται ιδιαιτέρως για την επίδραση στη μείωση των λιπιδίων.
Άλλες Χρήσεις
Χρησιμοποιείται, κυρίως στη Μέση Ανατολή, ως μπαχαρικό με σύνθλιψη και ανάμειξη των ξηρών καρπών με αλάτι, σε σάλτσες, ορεκτικά, ποτά και ως παράγοντας ξήρανσης σε συνταγές τροφίμων. Λόγω της ξινής γεύσης χρησιμοποιείτο πολύ στην Ευρώπη πριν την έλευση του λεμονιού. Τα φύλλα του δίνουν τανίνη, που χρησιμοποιείται στο μαύρισμα του δέρματος. Τα δερμάτινα που είναι ψεκασμένα με αυτήν, είναι εύκαμπτα, ελαφρά στο βάρος και ανοιχτόχρωμα. Ένας τέτοιος τύπος δέρματος είναι τα φημισμένα δερμάτινα του Μαρόκου. Η σκόνη του φλοιού του είναι αποτελεσματική για τον καθαρισμό των δοντιών. Με το έλαιο των σπερμάτων φτιάχνονται κεριά.
