Ευρωπαϊκό-Νοτιοδυτικοασιατικό, φυλλοβόλο, οπωροφόρο δέντρο. Έχει προέλθει από επιλογή και υβριδισμό, δηλαδή διασταύρωση άγριων ειδών. Υπάρχουν χιλιάδες καλλιεργητικές ποικιλίες του. Τα λευκά άνθη φυτρώνουν πολλά μαζί. Ο σαρκώδης καρπός έχει διάφορα σχήματα και μεγέθη, αναλόγως της ποικιλίας, αλλά πάντα περιέχει πολλά λιθώδη κύτταρα, που είναι αισθητά στη γλώσσα, σαν μικρά σποράκια. Ο Όμηρος το αναφέρει ως «όγχνη». Ο Θεόφραστος (330 π.Χ.) χρησιμοποίησε το όνομα «άπιος» για την ήμερη αχλαδιά, από όπου προήλθε το κοινό όνομα «απιδιά».
Ο Ιπποκράτης το χρησιμοποίησε κυρίως:
Ο Ιπποκράτης χρησιμοποιεί τους «απίους» (αχλάδια): για διευκόλυνση κενώσεων μέσω ύγρανσης & θέρμανσης και καθαρισμού των σπλάχνων -όταν είναι ώριμοι χειμωνιάτικοι ως στυπτικό – όταν είναι άγουροι
Παραδοσιακές Φαρμακευτικές Χρήσεις
Τα αχλάδια είναι γνωστά για την αντιοξειδωτική τους δράση. Οι φυτικές τους ίνες παρέχουν προστασία έναντι του καρκίνου του παχέος εντέρου, του σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και των καρδιαγγειακών νοσημάτων. Συμβάλλουν στη μείωση του σωματικού βάρους και των επιπέδων LDL χοληστερόλης.
Άλλες Χρήσεις
Τα αχλάδια, πλούσια σε βιταμίνη C και Β6 και ιχνοστοιχεία, τρώγονται ωμά ως φρούτα, ή γίνονται κομπόστες και μαρμελάδες. Χρησιμοποιούνται επίσης στη ζαχαροπλαστική και στην οινοποιία-ποτοποιία. Κάποιες φορές συμμετέχουν και σε συνταγές μαγειρικής.
