Δυτικο- και κεντρομεσογειακό κωνοφόρο δέντρο με βελονοειδή φύλλα, ύψους ως 30 μέτρων. Φωτόφιλο είδος έχει χαρακτηριστική κόμη: σφαιρική νεαρό, ομπρελοειδή στην ωριμότητά του. Το συναντάμε σε δάση με αμμώδη παραλία μπροστά και έλος από πίσω (π.χ. Στροφιλιά Πελοποννήσου, Κουκουναριές Σκιάθου, Σχινιάς Μαραθώνα). Καλλιεργείται ως καλλωπιστικό.
Ο Ιπποκράτης το χρησιμοποίησε κυρίως:
Ο Ιπποκράτης το χρησιμοποίησε: ως μαλακτικό των τραυμάτων για βελτίωση της όψης των ουλών για πρόπτωση ορθού με αιμορραγία για ποικίλες γυναικολογικές παθήσεις
Παραδοσιακές Φαρμακευτικές Χρήσεις
Χρησιμοποιείται ως αντισηπτικό, τονωτικό, αποχρεμπτικό, σε διαταραχές του αναπνευστικού και του ουροποιητικού συστήματος και εξωτερικά σε ρευματισμούς, δερματικές παθήσεις και τραύματα.
Άλλες Χρήσεις
Τα σπέρματα της είναι γευστικότατα και αξιοποιούνται σε διάφορες συνταγές. Η ξυλεία αξιοποιείται σε κατασκευές. Τα αιθέρια έλαια και η ρητίνη της χρησιμοποιούνται στην αρωματοποιία, κοσμετολογία, ποτοποιία, βιομηχανία τροφίμων και στη χημική βιομηχανία.
Μυθολογικές Πληροφορίες
Η «Πίτυς» προέκυψε από τη μεταμόρφωση της νύμφης Πίτυος που έπεσε από βράχο, όταν ο μανιασμένος Βορέας φύσηξε δυνατά, επειδή εκείνη τον απέρριψε. Ο ληστής Πιτυοκάμπτης που σκότωσε ο Θησέας ονομάστηκε έτσι επειδή έκαμπτε τα πεύκα .
