Μεσογειακό, κωνοφόρο δέντρο με βελονοειδή φύλλα, ύψους ως 20 και σπανίως ως 30 μέτρων. Το σημαντικότερο ελληνικό πεύκο. Σχηματίζει εκτεταμένα δάση στη Στερεά Ελλάδα, στην Πελοπόννησο, στην Ήπειρο, στη Χαλκιδική, στα νησιά του Ιονίου και του Δυτικού Αιγαίου ως τα 1000 μέτρα υψόμετρο. Η «Πίτυς» προέκυψε από τη μεταμόρφωση της νύμφης Πίτυος που έπεσε από βράχο, όταν ο μανιασμένος Βορέας φύσηξε δυνατά, επειδή εκείνη τον απέρριψε. Ο ληστής Πιτυοκάμπτης που σκότωσε ο Θησέας ονομάστηκε έτσι επειδή έκαμπτε τα πεύκα .
Ο Ιπποκράτης το χρησιμοποίησε κυρίως:
Ο Ιπποκράτης το χρησιμοποίησε: ως μαλακτικό των τραυμάτων για βελτίωση της όψης των ουλών για πρόπτωση ορθού με αιμορραγία για ποικίλες γυναικολογικές παθήσεις
Παραδοσιακές Φαρμακευτικές Χρήσεις
Χρησιμοποιείται ως αντισηπτικό, τονωτικό, αποχρεμπτικό, σε διαταραχές του αναπνευστικού και του ουροποιητικού συστήματος και εξωτερικά σε ρευματισμούς, δερματικές παθήσεις και τραύματα.
Άλλες Χρήσεις
Τα αιθέρια έλαιά του χρησιμοποιούνται στην αρωματοποιία, κοσμετολογία, ποτοποιία, βιομηχανία τροφίμων και στη χημική βιομηχανία. Τα σπέρματα του είναι εδώδιμα, αλλά δεν αξιοποιούνται εμπορικά. Η ρητίνη του χρησιμοποιείται στο ρετσίνωμα του κρασιού και δίνει ως προϊόντα απόσταξης πολλά υλικά πολύτιμα στη βιομηχανία. Η ξυλεία αξιοποιείται σε πολλές κατασκευές και για την παρασκευή δαδιών.
