Κομψό, λεπτοφυές μονοετές δυτικοασιατικό φυτό, με άνθος και καρπό. Μέσα στον τάφο του Τουταγχαμών (1336 π.Χ.) βρέθηκαν σπέρματα του φυτού (μαυροκούκια), γεγονός που αποδικνύει την εκτίμηση των Αρχαίων Αιγυπτίων. Στις αναφορές του Διοσκουρίδη, εκτός της φαρμακευτικής χρήσης, χρησιμοποιούνταν ήδη στην εποχή του τα καυστικά, ελαιώδη αρωματικά σπέρματα ως άρτυμα στο ψωμί και στα εδέσματα.
Ο Ιπποκράτης το χρησιμοποίησε κυρίως:
Ο Ιπποκράτης χρησιμοποίησε τα σπέρματα του φυτού: ως δροσερό ρόφημα σε καύσους στους ασθενείς ως υποβοηθητικά της σύλληψης και γενικά σε ποικίλες γυναικολογικές παθήσεις
Παραδοσιακές Φαρμακευτικές Χρήσεις
Τα σπέρματα του φυτού έχουν μακρά παράδοση φαρμακευτικής χρήσης από πολλούς λαούς για την αντιμετώπιση γαστρεντερικών και αναπνευστικών προβλημάτων, ως αντιπυρετικά, αντιφλεγμονώδη, διουρητικά και γαλακταγωγά. Επίσης, χρησιμοποιούνται εξωτερικά στα μαλλιά, σε μορφή πολτού, για την απώθηση ψειρών και στο τρίχωμα ζώων για την απώθηση τσιμπουριών.
Άλλες Χρήσεις
Το μαυροκούκι χρησιμοποιείται ως μπαχαρικό. Αξιοποιείται στην αρτοποιία, στη μαγειρική και στη ζαχαροπλαστική. Το αιθέριο έλαιο των σπερμάτων χρησιμοποιείται επίσης στην αρτοποιία και στον αρωματισμό ποτών. Από πολύ παλιά οι Αιγύπτιες χρησιμοποιούν αφέψημα μαυροκουκιών ως λοσιόν για στητό στήθος. Τα μαυροκούκια δρουν ως αποτελεσματικά εντομοαπωθητικά.
