Ποώδες, μονοετές φυτό που αναπτύσσεται το χειμώνα και νωρίς την άνοιξη. Συχνά θεωρείται ζιζάνιο. Έχει έντονο άρωμα και γεύση χάρη στα «ιδιόβλαστα» κύτταρα που υπάρχουν στα φύλλα. Τα άνθη του έχουν ωχροκίτρινο χρώμα. Το παλαιότερο όνομα του είδους είναι Eruca sativa Mill. (Ερούκα η ήμερος) και κατάγεται από την Μεσόγειο και τη Νοτιοδυτική Ασία. Εύκολα σπείρεται σε κήπο ή γλάστρα ως οπωροκηπευτικό.
Ο Ιπποκράτης το χρησιμοποίησε κυρίως:
Ο Ιπποκράτης θεωρεί την ρόκα θερμή, ότι ενεργοποιεί το έντερο και προκαλεί δυσουρία.
Παραδοσιακές Φαρμακευτικές Χρήσεις
Στην παραδοσιακή θεραπευτική τα υπέργεια τμήματα της ρόκας χρησιμοποιούνται εξωτερικώς για την αντιμετώπιση δερματικών παθήσεων. Είναι γνωστή ότ διεγείρει την όρεξη.
Άλλες Χρήσεις
Τα φύλλα της στησιμοποιούνται στις σαλάτες γιατί έχουν μια πικάντικη και πιπεράτη γεύση και συνδυάζονται με «ψυχρά» φυλλώδη λαχανικά, όπως το μαρούλι. Το άρωμα των άγριων φυτών είναι πιο έντονο, όπως και η γεύση τους είναι πιο δριμεία από αυτή των καλλιεργημένων.
