Βολβώδες, ποώδες, πολυετές φυτό. Τα αποξηραμένα κόκκινα ή κοκκινωπά στίγματα (δηλαδή η επάνω άκρη του ύπερου) εμπορεύονται. Ο κρόκος, στην Ελλάδα, καλλιεργείται και αναπτύσσεται αποκλειστικά στο Νομό Κοζάνης. Υπάρχουν όμως αυτοφυή είδη, κυρίως στη Νότια Ελλάδα, που είναι άγριοι πρόγονοί του και χρησιμοποιούνται με τον ίδιο τρόπο. Το φυτό δημιουργήθηκε από τη μεταμόρφωση του Σπαρτιάτη Κρόκου, που ο Ερμής τον σκότωσε κατά λάθος. Η διάσημη τοιχογραφία της Σαντορίνης με το όνομα “κροκοσυλλέκτριες” (1700 π.Χ.) αποδεικνύει ότι η χρήση του ήταν γνωστή από την αρχαιότητα. Το σαφράν αναφέρεται και σε αιγυπτιακό πάπυρο που χρονολογείται από το 1550 π.Χ.
Ο Ιπποκράτης το χρησιμοποίησε κυρίως:
Ο Ιπποκράτης χρησιμοποίησε τον κρόκο και τα παρασκευάσματά του «μαγίς» και «έκμαγμα»: για καθαρισμό διαφόρων τραυμάτων για διάφορες γυναικολογικές παθήσεις για πνευμονικά νοσήματα για οφθαλμικές παθήσεις
Παραδοσιακές Φαρμακευτικές Χρήσεις
Τα στίγματα του κρόκου αποτελούυσε βασικό συστατικό πολλών αρχαίων φαρμακευτικών σκευασμάτων, και χρησιμοποιούνταν ως παυσίπονο, αντιπυρετικό, εμμηναγωγό, διουρητικό, υπνωτικό, επουλωτικό, κατά της ψώρας, καθώς και ως συστατικό οφθαλμικών σκευασμάτων. Χρησιμοποιείται και ως αντιθρομβωτικό , αντιοξειδωτικό, αντιασθματικό.
Άλλες Χρήσεις
Ως άρτυμα και χρωστική τροφίμων (γλυκισμάτων, τυριών, ζυμαρικών κ.ά).
