Αναρριχώμενος ή έρπων μεσογειακός θάμνος. Φαίνεται να έχει μικρά, στενά, μυτερά στην άκρη φύλλα, που φυτρώνουν σε δέσμες. Αυτά όμως στην πραγματικότητα είναι άγονα κλαδιά (φυλλοκλάδια ή κλαδώδια). Εξαιτίας των μυτερών κλαδωδίων δόθηκε το επίθετο «οξύφυλλος» στο είδος. Πολύ κοινό είδος σε ξηρά και άγονα μέρη, σε όλη την Ελλάδα. ΜΥΘΟΛΟΓΙΚΑ – ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ Στην αρχαία Ελλάδα το άγριο σπαράγγι το θεωρούσαν διακοσμητικό φυτό και ήταν αφιερωμένο στην Αφροδίτη. Ένας μύθος αναφέρει ότι η Περιγούνη, κόρη του ληστή Σίνη, κρύφτηκε μέσα σ’ ένα άγριο σπαράγγι όταν ο Θησέας τη ζήτησε σε γάμο, αφού είχε νικήσει τον πατέρα της. Πρόκειται προφανώς για τον «Ακανθώδη Ασφάραγον» του Θεόφραστου και τον «Πετραίον Ασπάραγον» κατά Διοσκουρίδη. Σύμφωνα με τον Θεόφραστο οι τρυφεροί του βλαστοί θεωρούνταν βρώσιμοι από την αρχαιότητα.
Ο Ιπποκράτης το χρησιμοποίησε κυρίως:
Ο Ιπποκράτης το χρησιμοποίησε: Σε ποικίλες γυναικολογικές παθήσεις. ως διουρητικό
Παραδοσιακές Φαρμακευτικές Χρήσεις
Οι ρίζες των ειδών του γένους χρησιμοποιούνται ως διουρητικό, γαλακτογόνο, αντιφλεγμονώδες, σε προβλήματα του πεπτικού κ.ά.
Άλλες Χρήσεις
Τα βλαστάρια του έχουν πικάντικη γεύση. Συμμετέχουν σε διάφορες συνταγές μαγειρικής.
